بحث و جدال شدیدی که اخیراً میان جوامع THORChain (RUNE) و NEAR Protocol (NEAR) بر سر هک ۳۸۷.۷ میلیون دلاری صرافی بایت‌گت (Bitget) شکل گرفته، به یک پرسش بنیادین در دنیای کریپتو دامن زده است: آیا پایبندی به آرمان‌های «فناوری بدون‌اجازه (Permissionless) و غیرمتمرکز» به معنای آن است که هرگز نباید مداخله کرد، حتی اگر امکانش وجود داشته باشد؟ این رویداد بار دیگر شکاف میان اصول‌گرایان کریپتو و پراگماتیست‌ها را برجسته کرده است.
در جریان این هک که یکی از بزرگ‌ترین سرقت‌های تاریخ صرافی‌های متمرکز محسوب می‌شود، بحث بر سر قابلیت مسدودسازی دارایی‌های مسروقه در شبکه‌های مختلف شکل گرفت. پروتکل‌هایی مانند THORChain که کاملاً بدون‌اجازه و مقاوم در برابر سانسور طراحی شده‌اند، از نظر فنی امکان توقف تراکنش‌ها را ندارند؛ در حالی که شبکه‌هایی مانند NEAR با ویژگی‌های نرم‌افزاری خاص، ظرفیت نسبی برای ردیابی و مسدودسازی دارایی‌ها را دارا هستند. همین تفاوت فنی، به یک بحث فلسفی داغ تبدیل شده است.
تحلیل ارز پلاس: این جدال نشان می‌دهد که بازار کریپتو در حال گذار از مرحله آرمان‌گرایی محض به سمت بلوغ نهادی است. پروژه‌هایی که بتوانند میان حفظ اصول غیرمتمرکزسازی و ارائه راهکارهای امنیتی عملی تعادل ایجاد کنند، در بلندمدت شانس پذیرش گسترده‌تری خواهند داشت. با این حال، مداخله در شبکه‌های عمومی بدون اجازه می‌تواند به اعتماد کاربران آسیب جدی وارد کند و این چالش احتمالاً بحث‌های نظارتی بیشتری را در ماه‌های آینده به همراه خواهد داشت.